រាល់ដង្ហើមដែលយើងដកចូល បានភ្ជាប់យើងដោយផ្ទាល់ទៅនឹងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីជុំវិញ ដែលធ្វើឱ្យគុណភាពខ្យល់ក្លាយជាកត្តាស្លា.ប់.រស់សម្រាប់សុខភាព សុខុមាលភាព និងនិរន្តរភាពរបស់មនុស្សជាតិ។

នៅពេលបរិស្ថានត្រូវបានការពារ ជីវិតនឹងល្អប្រសើរ ប៉ុន្តែផ្ទុយមកវិញ ប្រសិនបើយើងមើលរំលង ទាំងអាយុកាលរបស់មនុស្សជាតិ និងសង្គមទាំងមូលនឹងរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

១. ខ្យល់ស្អាត៖ មូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសុខភាពសាធារណៈ ក្នុងទិដ្ឋភាពជីវសាស្ត្រ អុកស៊ីសែនគឺជាថាមពលចម្បងដែលចិញ្ចឹមកោសិកា ខួរក្បាល បេះដូង និងសួត។ កាលណាខ្យល់គ្មានសារធាតុបំពុល មនុស្សនឹងមានហានិភ័យទាបក្នុងការកើតជំងឺផ្លូវដង្ហើម ជំងឺបេះដូង និងមហារីក។ ខ្យល់ស្អាតជួយឱ្យកុមារលូតលាស់មាំមួន និងជួយឱ្យមនុស្សចាស់រស់នៅបានយូរអង្វែង។

ផ្ទុយទៅវិញ ជាតិពុលក្នុងបរិយាកាសបំផ្លាញសរីរាង្គយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់បំផុត ដែលជារឿយៗបង្កជាជំងឺរ៉ាំរ៉ៃមុនពេលរោគសញ្ញាលេចឡើង។ ហេតុនេះ ការរក្សាគុណភាពខ្យល់ គឺជាវិធានការបង្ការសុខភាពដែលមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់បំផុត។

២. ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី៖ បណ្តាញទ្រទ្រង់ជីវិត បរិស្ថានប្រកបដោយសុខុមាលភាពមិនមែនសំដៅត្រឹមតែខ្យល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែរួមមានទាំងទឹកស្អាត ដីស្អាត មានជីជាតិ និងតំបន់បៃតងផងដែរ។ ព្រៃឈើ និងតំបន់ដីសើមដើរតួជា "ចម្រោះធម្មជាតិ" ដែលជួយសម្អាតជាតិពុល និងជួយគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុ។ ចំណែកឯដើមឈើក្នុងទីក្រុង ជួយកាត់បន្ថយកម្ដៅ និងលើកកម្ពស់សុខភាពផ្លូវចិត្ត។ការការពារប្រព័ន្ធធម្មជាតិ គឺជារបាំងការពារជីវិតទាំងមនុស្ស និងសត្វព្រៃ ខណៈការបំផ្លាញ នឹងធ្វើឱ្យសមត្ថភាពការពាររបស់ធម្មជាតិថយចុះ។

៣. ចក្ខុវិស័យសង្គម និងស្ថិរភាពសេដ្ឋកិច្ច សហគមន៍ដែលមានបរិស្ថានបៃតង តែងតែមានផលិតភាពការងារខ្ពស់ និងភាពធន់។ ការកាត់បន្ថយចំណាយលើសេវាសុខាភិបាល និងការកើនឡើងនូវសមត្ថភាពសិក្សារបស់កុមារ គឺជាផលចំណេញសង្គមយ៉ាងធំធេង។ បរិស្ថានស្អាតក៏ជាកម្លាំងចលកររុញច្រានវិស័យទេសចរណ៍ និងពង្រឹងទំនាក់ទំនងសង្គមផងដែរ។ សហគមន៍មូលដ្ឋានអាចបង្កើនចំណូលពង្រឹង និងពង្រីកសេដ្ឋកិច្ចជីវភាពរបស់ខ្លួនបានកាន់តែប្រសើរ។ដូច្នេះ ការការពារបរិស្ថាន គឺជាការវិនិយោគដោយផ្ទាល់លើការអភិវឌ្ឍប្រកបដោយចីរភាព និងស្ថិរភាពសេដ្ឋកិច្ចជាតិ។

៤. យុត្តិធម៌បរិស្ថាន និងសិទ្ធិមនុស្ស ការធានាឱ្យមានខ្យល់ស្អាត គឺជាបញ្ហានៃសមធម៌ និងយុត្តិធម៌សង្គម។ ជាទូទៅ ការបំពុលតែងតែប៉ះពាល់ខ្លាំងដល់សហគមន៍ក្រីក្រដែលរស់នៅក្បែរតំបន់ឧស្សាហកម្ម ឬកន្លែងចោលសំរាម។ដូចនេះ បុគ្គលគ្រប់រូប ទោះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចបែបណាក៏ដោយ ត្រូវតែមានសិទ្ធិជាមូលដ្ឋានក្នុងការដកដង្ហើមដោយសុវត្ថិភាព និងរស់នៅក្នុងបរិស្ថានដែលផ្តល់សុខុមាលភាព។

៥. ទំនួលខុសត្រូវរួមដើម្បីអនាគត ការការពារបរិស្ថានមិនមែនជាភារកិច្ចដាច់ដោយឡែករបស់បុគ្គលណាម្នាក់ ឬស្ថាប័នណាមួយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា «ការទទួលខុសត្រូវរួម»ដែលទាមទារឱ្យមានការចូលរួមពីគ្រប់ភាគីពាក់ព័ន្ធទាំងអស់ក្នុងសង្គម៖ − រាជរដ្ឋាភិបាល និងអាជ្ញាធរ (អ្នកកំណត់គោលនយោបាយ) o បង្កើតច្បាប់ និងបទដ្ឋានគតិយុត្ត៖ រឹតបន្តឹងស្តង់ដារបញ្ចេញឧស្ម័នពុលពីឡាន រោងចក្រ និងឧស្សាហកម្ម o អនុវត្តច្បាប់៖ ផាកពិន័យឱ្យធ្ងន់ធ្ងរដល់ជនណាដែលបំផ្លាញព្រៃឈើ ឬចាក់កាកសំណល់ពុលចូលក្នុងទឹក o វិនិយោគលើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធបៃតង៖ បង្កើនការប្រើប្រាស់ថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងការគ្រប់គ្រងសំរាមតាមស្តង់ដារបច្ចេកទេស។ − វិស័យឯកជន និងឧស្សាហកម្ម (អ្នកផលិត) o អនុវត្តសង្វាក់ផលិតកម្មបៃតង៖ បំពាក់ឧបករណ៍ស្វ័យត្រួតពិនិត្យតាមដានគុណភាពខ្យល់ ឧបករណ៍ស្វ័យប្រវត្តិតាមដានការ បញ្ចេញ សំណល់រាវ បំពុលមុនបញ្ចេញទៅបរិស្ថាន o កាត់បន្ថយការប្រើប្លាស្ទិក៖ បង្កើតផលិតផលដែលងាយរលាយ ឬអាចកែច្នៃឡើងវិញបាន o ទំនួលខុសត្រូវសង្គម: ចូលរួមក្នុងសកម្មភាពដាំដើមឈើ និងគាំទ្រគម្រោងបរិស្ថានផ្សេងៗ។ − អង្គការសង្គមស៊ីវិល និងដៃគូអភិវឌ្ឍន៍ (អ្នកជំរុញ និងតាមដាន) o ការអប់រំ និងផ្សព្វផ្សាយ៖ ចុះទៅដល់សហគមន៍ដើម្បីបង្រៀនប្រជាជនពីរបៀបទុកដាក់សំរាម និងការការពារធនធានធម្មជាតិ o ការឃ្លាំមើល៖ ផ្តល់របាយការណ៍ និងអនុសាសន៍ដល់រដ្ឋាភិបាលអំពីបញ្ហាបរិស្ថានដែលកំពុងកើតឡើង។ − ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងអ្នកមានឥទ្ធិពល (អ្នកផ្តល់ចំណេះដឹង) o ប្រើប្រាស់វេទិកាសង្គមដើម្បីចែកចាយចំណេះដឹងពីផលប៉ះពាល់នៃ PM2.5 ឬការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ o បង្កើតយុទ្ធនាការជំរុញឱ្យមហាជនផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់រស់នៅឱ្យមានភាពស្និទ្ធស្នាលនឹងបរិស្ថាន។ − បុគ្គលម្នាក់ៗ និងគ្រួសារ (អ្នកប្រើប្រាស់) o ការផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់៖ ឈប់ដុតសំរាម ប្លាស្ទិក ឬសំណល់ផ្សេងៗក្នុងទីបើកចំហ o ការសន្សំសំចៃ៖ ប្រើប្រាស់អគ្គិសនី និងទឹកដោយការទទួលខុសត្រូវ o ការចូលរួម៖ ចូលរួមក្នុងសកម្មភាពសម្អាតបរិស្ថាន និងដាំដើមឈើក្នុងសហគមន៍។ − វិស័យអប់រំ និងយុវជន (អ្នកបន្តវេន) o បញ្ជ្រាបមេរៀនបរិស្ថានទៅក្នុងកម្មវិធីសិក្សា ដើម្បីបណ្តុះ "ស្មារតីបៃតង" ដល់កុមារតាំងពីតូច o យុវជនគឺជាកម្លាំងចលករដែលសកម្មបំផុតក្នុងការបង្កើតគំនិតច្នៃប្រឌិតថ្មីៗដើម្បីសង្គ្រោះផែនដី។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន ខ្យល់ស្អាត និងបរិស្ថានប្រកបដោយសុខុមាលភាព គឺជាចំណងដែលមិនអាចកាត់ផ្តាច់ចេញពីជីវិតរបស់មនុស្សជាតិបានឡើយ។ ខ្យល់ស្អាត និងបរិស្ថានល្អបង្កើតសុខដុមរមណីយកម្មសេដ្ឋកិច្ច សហគមន៍ ពិសេសគឺអនាគតរបស់យើងទាំងអស់គ្នា។ ការការពារបរិស្ថាន គឺជាការការពារដង្ហើម និងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន មិនត្រឹមតែបច្ចុប្បន្ន ប៉ុន្តែសម្រាប់អនាគតកូនចៅយើងផងដែរ។